AĞU
24
Ülkemiz bir Referandum sürecine girmiş bulunmakta. Sayın Başbakan ‘evet’ sürecinde işi pazarlama adına idam edilmiş solcu bir gencin annesine yazdığı mektubu okuyarak insanları etkileme adına ağlama sendromuna başvurabiliyor. Ama aynı hükümetin Başbakan Yardımcısı, Savcı Cihaner tutuklandığında 7 yaşındaki kız çocuğun ağlamasına da ‘mizansen’ diye biliyor.
TEM
6
Dünya Kupası sayesinde evinimizin içinde hiç adına ve sesine alışık olmadığımız bir çalgı aletine tanışır olduk. Olduk ki ne olduk. Her akşam haber bültenlerinde konusu oldu bu sesin. Efendim neymiş bu ses kaç bilmem ne desibelmiş ve insanların kulaklarını tırmalıyormuş. FIFA bu çalgının stada girmesini yasaklamalıymış filan filan. Yok ya! Daha başka neler.
HAZ
24
Yıllar öncesi Radyo Umut’ta (Rize-Pazar) bir sohbet sırasında Sevgili Kazım’a Rock programımda “senden bahsederken Karadeniz müziğinin John Lennon diye hitap ediyorum” dediğimde çok gülmüştü. Sonradan böyle bir benzetme niye yaptım diye çok hayıflandım. Çünkü Kazım’ın hayatı da John Lennon gibi kısa sürdü. Ama sanırım ikisinin de en güzel ortak özellikleri ‘Imagine’ şarkısında olduğu gibi hayata duruş biçimiydi.
MAR
26
Bilgisiz olmaktan gayet mutluyum Geçen akşam Çevre ve Orman Bakanımız Sayın Veysel Eroğlu Can Dündar’ın programında ”Barajlara karşı çıkmak bilgisizliktir” derken sanırım benden bahsediyordu. Huyum kurusun böyle konularda BİLGİSİZ olmaktan büyük bir haz almışımdır. Üstüme almakla da çok hoşnut oldum. BİLGİSİZ olmaktan gayet çok mutlu oldum. Niye mi?
ŞUB
8
Ben’68 Kuşağı’ dedikleri dönemin çocuklarından değilim yaşım gereği. Ama o dönemi yaşamış büyüklerimizden haliyle, değerleriniz yaşadıklarınız hakkında iyi kötü bir fikrimiz var. O dönemi anlatırken nasıl heyecanlandığınızı, yaşıtlarınızdan bahsederken nasıl duygulandığınızı biliyorum mesela. Bazen bir olayı anlatırken nasıl da büyüttüğünüzü biliyorum ve en önemlisi de o dönemde üniversiteli olmanın ne kadar güzel bir şey olduğundan bahsedersiniz. Sizleri anlamaya çalışıyorum. Galiba biz ’80 Kuşağı’ dedikleri dönemin çocuklarıyız. Darbe sonrası devirle birlikte anılıyoruz. Ne diyelim bu da bizim şansızlığımız. Ben hiç duvarlara yazı yazamadım (nitekim)!
OCA
11
Aslında ilk yazıma hangi konuyla başlayacağımı düşünürken kızım imdadıma yetişti. Yaşantımız gereği memleketten uzak kalınca dönem dönem ailemle telefonda görüşmeye çalışırım. Telefonu kapattıktan sonraki yüz ifademin şeklinden kızım rahatsız olacak ki her defasında “Baba ne oldu gene” diye söylenir. Bu sorudan sonra artık yazımın konusu ortaya çıkmıştır.
